அண்மைய பதிவுகள்
மேலதிக பதிவுகள்

உம் வேதத்தை கற்றுத்தாருமே..

உமது வேதம் என் மனமகிழ்ச்சியாயிராதிருந்தால் துக்கத்திலே அழிந்துபோயிருப்பேன். - (சங்கீதம் 119:92).

வேதாகம ஆசிரியர் ஒருவர், தன்னுடைய கிழிந்து போன வேதாகமத்தை தூக்கிப்பிடித்துக் கொண்டு, 'ஒவ்வொரு விசுவாசியும் வேதாகமத்தை பயன்படுத்தி, ஒவ்வொரு பத்து வருடங்களில் ஒவ்வொரு வேதாகமத்தையும் சேதப்படுத்த வேண்டும்' என்றார். நம்முடைய வேதாகமங்கள் படிப்படியாக தாமாகவே கிழிந்துப் போகும் அளவு நாம் அவற்றை பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவருடைய கருத்தாகும்.


பாவத்தினால் தன் மனதை சேதப்படுத்தியவன் சேதமடையாத புத்தம் புதிய வேதாகமத்தை வைத்திருப்பான். சேதமடைந்த கிழிந்த வேதாகமத்தை வைத்திருப்பவனது மனதோ, கர்த்தருக்குள் களிகூர்ந்து பாதுகாப்பாய் இருக்கும்.

ஆம், நாம் ஆர்வமாய் வேதத்தை வாசிக்கிறவர்களாக இருப்பவர்களானால் நாம் சேதமடைவதற்கு பதிலாக நமது வேதாகமம் சேதமடையும். நமது பாவத்தை உணர்த்தி, மனசாட்சியை கூர்மையாக்கி, நம்மை உணர்வுள்ளவர்களாக மாற்றும் உயிருள்ள வார்த்தைகளடங்கிய புத்தகம் நம் வேதாகமம் மட்டுமே!

தினமும் நேரமிருந்தால் மட்டும் வாசிப்பவர்கள், விடுமுறை நாட்களில் மட்டும் வாசிப்பவர்கள் வரிசையில் நாம் இருப்போமென்றால் நம்நிலை பரிதாபமே. பாவமான காரியங்களை காந்தம் போல இழுககும் சக்தி வாய்ந்த நம் கண்களுக்கு வேத வசனம் என்னும் கலிங்கம் அனுதினமும் கட்டாயம் தேவை.

குடும்பங்களில் அன்றாடம் அப்பியாசிக்க வேண்டிய அன்பு, பொறுமை, சாந்தம் ஆசியவற்றை கற்றுத்தரும் வேதம், நமக்கு அனுதினமும் முதல் ஆசிரியராக இருந்தால் நம் குடும்பமே ஒரு குட்டி பரலோகமாக மாறிவிடும். 'நான் ஆண்டவருக்கென்று ஊழியம் தானே செய்கிறேன்' என்று ஊழிய வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டு, வேதத்தை மறந்து பின் பின்மாற்றமடைந்த ஊழியர்கள் ஏராளம்.

இந்த சாத்தானின் வஞ்சக வார்த்தையைப் புரிந்து கொண்டு, தேவனுக்கும் அவரது வார்த்தைக்கும் முதலிடம் கொடுக்கும் ஊழியனைப் பார்த்துதான், 'உண்மையும் உத்தமுமான ஊழியனே நீ கொஞ்சத்தில் உண்மையாயிருந்தாய்' என்று தேவன் கூற முடியும்.

பிரியமானவர்களே நம்முடைய நிலைமையும், நம்முடைய வேதாகமத்தின் நிலைமையும் என்ன? சிலரது திருமணத்தில் பரிசாக கொடுக்கப்பட்ட வேதாகமம் வருடங்கள் பல கடந்தும் புத்தம் புதியதாக ஒட்டிய பக்கங்கள் கூட பிரிக்கப்படாமல் காணப்படும். 'நீ என் வேதத்தை மறந்தால் நான் உன் பிள்ளைகளை மறப்பேன் என்று வேதம் எச்சரிக்கிறதல்லவா?

நாம் வேத வசனத்தை நம்முடைய இருதயத்தில் சுமந்தால், நம் சோதனை, வேதனை, வியாதி, கண்ணீரின் நேரங்களில் வேதம் நம்மை சுமக்கும்.

இத்தனை வருடங்களாகியும் வேதத்தை வாசிக்காதவராக இருந்தால், இன்றே ஒரு தீர்மானத்தை எடுப்போமா? எத்தனையோ மொழிகளில் வேதம் இன்னும் மொழி பெயர்க்காமல் இருக்கும்போது, நம்முடைய தாய் மொழியாகிய தமிழில் அற்புதமாக மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ள அதிசய வேதத்தை நாம் வாசிக்காமல் இருந்தால் நாம் கர்த்தருக்கு கணக்கு கொடுக்க வேண்டுமல்லவா?

வேதத்தை எடுப்போம், கர்த்தர் நம்மோடு பேசும் வார்த்தைகளை கோடிட்டு வைப்போம். புரியாத வசனங்களை குறித்து வைத்து, நல்ல வேத அறிவு உள்ளவர்களிடம் கேட்டு தெரிந்துக் கொள்வோம்.


நாம் தினமும் வேதத்தை வாசிப்பதினால் நம்வேதாகமம் பழுதடையட்டும். வாலிப வயதிலே படித்து படித்து வேதத்தை மனதில் வைப்போமானால் முதிர்வயதிலே பிள்ளைகளுக்கும், பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் விலையேறப்பெற்றவர்களாக வேதத்தை போதிக்கிறவர்களாக இருப்போம். அதைவிட பெரிய பொக்கிஷம் எதுவும் இல்லை. ஆமென் அல்லேலூயா!

அகஸ்டின் ஜெபக்குமார்.......

வெள்ளை உடை, முகத்தில் முட்கள் போன்ற தாடி, அழகிய சிரிப்பு, கணீர் குரல், அழுத்தமான உச்சரிப்புகள், ஆழமான கருத்துக்கள், சிறிதும் தடுமாறாத ஊழிய அழைப்பு, கண்களில் கம்பீர வைராக்கியம், எந்த ஓர் பண ஊழியத்திலும்  ஈடுபாடில்லாமை, எதை பற்றியும் கவலைப்படாமல் வேதத்தை மட்டும் போதிக்கும் அதிகாரம், 41 ஆண்டுகளாக தூக்கி சுமக்கும் சுவிசேஷ பாரம் என்று இவர் இளமை பருவத்தில் ஆரம்பித்த ஓட்டம் இன்றும் தொடர்கிறது. பல இளைஞர்களுக்கு இன்றும் இவர் ஓர் முன்னோடி. "ஊழியம் பற்றி தெரிய வேண்டுமா, பீகார் வந்துபார்" என்று தைரியமாக அழைக்கும் ஓர் வற்றாத வைராக்கியம் இவரின் ஓர் அடையாளம். உங்கள் பிள்ளைகள் படிக்கவில்லை என்று ஊழியத்திற்கு அனுப்பாதீர்கள் என்று எச்சரிக்கும் மன தைரியம். இவரை பற்றி தெரிந்து கொள்வோமா? 

சகோதரர் அகஸ்டின் ஜெபக்குமார் அவர்கள் 20 - 8 - 1946 வருடம் திருநெல்வேலியில் பிறந்தவர். தூத்துக்குடியில் வளர்க்கபட்டார். பொறியியல் பட்டபடிப்பை முடித்தவுடன் சென்னை பல்லாவரத்தில் உள்ள English Electric Co ல் டூல் டிசைனர் ஆக சிறிது காலம் வேலை பார்த்தார். சென்னை பட்டணம் இவருக்கு தேவனை முகமுகமாய் அறிந்து கொள்ள அதிகமாய் உதவி செய்தது. ஆலயத்திற்கு போகும் சாதாரண கிறிஸ்தவனாய் இருந்த இவர் பின்பு தேவனை அதிகமாக தேட ஆரம்பித்தார். தன்னை தேவனின் அழைப்பிற்குள் வழிநடத்தினது சென்னை என்று சகோதரர் மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இவர் வேலை செய்த நிறுவனத்தின் முன் ஓர் ஆலயத்தின் சொத்து இருந்தது. அங்கு சென்று மாலை வேளையில் ஊழியம் செய்து வந்தார். இப்போது அங்கு பெரிய ஆலயம் எழுப்பப்பட்டு உள்ளது. 21ம் வயதில் மிக உற்சாகத்துடன் சுவிஷேசத்தை தெருவெங்கும் போய் அறிவித்தார். இவர் அதிகமாக சிறு குழந்தைகளிடம் தேவனின் அன்பை பகிர்ந்து கொள்வதில் நாட்டம் கொண்டார். சுமார் வாரத்திற்கு 800 குழந்தைகளிடம் சுவிஷேசத்தை பகிர்வது இவரின் வழக்கம். சிறிது சிறிதாக வாலிபர்கள் மத்தியில் ஊழியம் செய்ய ஆரம்பித்தார். பின் இவரின் நண்பரோடு சேர்ந்து காலை மாலை தெருக்களில் வசனத்தை கூவித் திரியும் காரியத்தையும் செய்து வந்தார்.

வாலிப வயதில் கிறிஸ்தவ நண்பர்களாக சுவிஷேசம் அறியபடாத இடங்களுக்காக வெள்ளிகிழமை இரவு முழுவதும், மற்றும் செவ்வாய் 7-9 மணிவரை ஜெபிப்பது வழக்கம். அந்நாட்களில் தேவன் பீகாரின் வரைபடத்தை காண்பித்ததன் காரணமாக 1972ம் வருடம் தேவன் கொடுத்த தரிசனத்தின் படி தேவ ஊழியம் செய்வதற்காக தன் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு "தேவ ஊழியர்களின் கல்லறை" என்று வர்ணிக்கப்பட்ட பீகார் மாநிலத்திற்கு கடந்து வந்தார். 13-10-1972ல் சுவிஷேச வாசமே இல்லாத பீகார் மண்ணில் கால் பதித்தபோது பீகார் மக்களின் வாழ்க்கை நடைமுறை பற்றியோ, பாஷையோ, ஊரோ தெரியாது. தேவன் கொடுத்த அநாதி அழைப்பை நம்பி வந்த இவருக்கு எதை பற்றியும் கவலையில்லை.

இவர் பெற்றோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண்ணிற்கும் பீகாரை பற்றி அழைப்பு இருந்ததை தெரிந்து கொண்டார். திருமணத்திற்கு முன் நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண் முகத்தையோ, பேசினதோ கிடையாது. இவர்களின் பெற்றோர் இருவரின் தீர்மானத்தையும் பார்த்து தேவனின் சமூகத்தில் இணைத்து வைத்தார்கள்.

இவர்களுக்கு தேவன் 4 குழந்தைகளை கொடுத்தார். இவர்கள் இணைந்து 4 குழந்தைகளை எடுத்து வளர்த்தார்கள். இவற்றில் ஓர் குழந்தையும் எடுத்து வளர்த்ததில் ஓர் குழந்தையும் இறந்து விட்டது. இப்போது மொத்தம் 6 குழந்தைகள் உண்டு. குடும்பமாக ஊழியம் செய்ய ஆரம்பித்த போது பல கஷ்டங்களை அனுபவித்தாலும், சகோதரர் எப்போது வருவார் என்று அறிந்திராத போதும், சாலை ஓரத்தில் கிடக்கும் கீரைகளை சமைக்க வைக்கும் போதும் முகம் கோணாமல் இன்முகத்தோடு ஊழியத்தை தாங்கின மனைவியை தேவன் தந்த அதிசயம் என்று சகோதரர் குறிப்பிடுகிறார்.

இவரின் சொந்த குழந்தை இறந்த போது ஊழியத்தின் நிமித்தமாக புதைக்க கூட வரவில்லை. ஆனாலும் இவரின் மனைவி மனதில் தாங்கிக்கொண்டு தேவ ஊழியத்தை நிறைவேற்றி கணவருக்கு துணையாக நிற்கிறார்.

தன்னந்தனியாக பீகாருக்கு கடந்து சென்றார். அதன் பின் 7 ஆண்டுகளுக்கு பின் GEMS ஊழியத்தின் பெயரை நிறுவினார். கால்கடுக்க நடந்து சென்று ஊழியம் செய்ய ஆரம்பித்தார். பல சோதனைகளை வேதனைகளோடு கடந்து போனாலும் அழிந்து போய் கொண்டிருக்கும் ஆத்துமாக்கள் மேல் வைராக்கியம் கொண்டவராய் வெகு சீக்கிரத்தில் எல்லாவற்றையும் கற்று கொண்டார். சுமார் 41 வருடமாக ஊழியத்தை நிறைவேற்றி வரும் இவருடன் 2,300 பேர் ஊழியம் செய்து வருகின்றனர். சுமார் 7 விதமான ஊழியத்தை செய்துவரும் இவரின் ஸ்தாபனம் சுவிஷேசத்தை அறிவிப்பதை மையமாக கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறது. சுமார் 20 லட்சம் பேரை ஓர் வருடத்தில் சந்தித்து வருகின்றனர். தற்போது 31000 பேருக்கு ஊழிய பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டு வருகிறது. 120 பள்ளிகூடங்களை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. பல கல்லூரிகளையும் இவர் இயக்கி வருகிறார். மருத்துவமனையும் உள்ளது. ஓர் வருடத்தில் சுமார் 50,000 பேர் சிகிச்சை பெற்று வருகிறார்கள்.

தனிமனிதனாய் சென்றவர் இன்று ஆலமரமாய் நிற்கிறார். இவரின் ஆணிவேர் இயேசு கிறிஸ்துவை இருப்பதினால் இன்றும் தனக்கென்று தேவன் நியமித்த ஓட்டத்தில் தெளிவாக ஓடிகொண்டிருகிறார்.

தேவன் உங்களை அழைத்துள்ளாரா? ஊழியத்தை பற்றி பயம் உண்டோ? குடும்பத்தை பற்றின பாரம் அழுத்தபடுகிறதோ? உங்களை அழைத்தவர் உண்மையுள்ளவர். உங்களை கைவிடமாட்டார். திறப்பின் வாசலில் நிறைக்க நம்மை முழுமனதுடன் அர்ப்பணிப்போமா?

ஆமென். 


கிறிஸ்தவம் என்பது அரசியல் மூலமாகவோ? அதிகாரத்தின் மூலமாகவோ? பதவி மூலமாகவோ? போராட்டங்கள் மூலமாகவோ? பணத்தின் மூலமாகவோ? கட்சி மூலமாகவோ? வளர்ந்தது இல்லை. இப்படிப்பட்ட உன்னதமான அர்பணிப்பின் மூலம் தேவன் அதிசயத்தக்க விதமாய் செயல்பட்டு இன்றும் கிறிஸ்தவம் வளர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது.
இப்படிப்பட்ட அர்ப்பணிப்புள்ள ஆணிவேர்கள் தேவனுக்கு தேவை.
இவரின் ஊழியத்தை பற்றி தெரிந்துகொள்ள வலைதளங்களில் வளம்வாருங்கள். விரைவில் இவர் தமிழ்நாட்டின் பல இடங்களில் ஊழியம் செய்ய உள்ளார். இவரை சந்தித்து ஆலோசனை பெற உங்களை அன்போடு அழைக்கிறோம்.

நன்றி. தேவன் தாமே சகோதரர் குடும்பத்தையும், ஊழியத்தையும் ஆசீர்வதிப்பாராக.

தமிழ்நாடு கிறிஸ்தவ ஊழியங்கள்

மேலும் இவரை பற்றி அறிந்துகொள்ள
http://www.youtube.com/watch?v=hr2Uc1433C4
http://www.youtube.com/watch?v=3hJJnVxDDgE


நீதிமானாகிய யோபு

அவர் என்னைக் கொன்றுபோட்டாலும், அவர்மேல் நம்பிக்கையாயிருப்பேன். - (யோபு 13:15).

நம் வாழ்வில் துன்பங்கள், வியாதிகள் வரும்போதும், துக்கத்தால் நம் தலையணை நனைந்து கண்ணீர் விட்டு கதறும்போதும், எந்த வழியும் தெரியாமல் தத்தளிக்கும்போதும் நமக்காக ஜெபிக்க வருகிறவர்கள் யோபை எடுத்துக்காட்டாக காட்டி ஜெபித்திருப்பதை நாம் சொல்ல முடியும். நமது உறவினர்களோ,நண்பர்களோ, இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் இருக்கும் மற்றவர்களுக்காக நாம் ஜெபிக்கும்போது, யோபை நாமும் எடுத்துக்காட்டி ஆறுதல் கூறியிருக்கிறோம்.

யோபுவின் பொறுமையையும், தேவனுடைய ஆச்சரியமான கிரியைகளும், சத்துருவின் போராட்டத்தைக் குறித்தும் நாம் யோபுவின் புத்தகத்தில் வாசிக்கும்போது நமக்கு அது அநேக உண்மைகளை எடுத்துக் காட்டுகிறது. அவை நம் வாழ்விற்கும் பிரயோஜனமாயிருக்கும்.

யோபு புத்தகம் வேதாகமத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்தாலும், வேதாகம நூல்களிலேயே மிகவும் பழைமையான புத்தகமாகும். யோபு ஆண்டவரை தொழுது கொள்ளும் விதம் ஆபிரகாம் காலத்தை சேர்ந்தாக உள்ளது. ஆகவே இவர் ஆபிரகாமிற்கும், மோசேயின் காலத்திற்கும் இடையில் வாழ்ந்திருக்கலாம் என வேத வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர்.

மிகவும் நீதிமானாகிய ஒரு மனிதன் அனுபவிக்கும் மிகக்கடினமான வேதனைகள்தான் இந்த நூலின் மையக்கருத்தாகும். தேவன் நமக்கு உபத்திரவத்தை அனுப்புவதன் நோக்கம், நம்மை நொறுக்குவதற்கல்ல, நம்மை ஊன்றக்கட்டவும், நம்மை கீழே தள்ளுவதற்கல்ல, நம்மை உயர்த்துவதற்குமே என்ற உண்மையை கூறுவதாக யோபு புத்தகம் காணப்படகிறது. நமது வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு சம்பவத்திற்கும், ஒவ்வொரு கஷ்டத்திற்கும் ஏன் என்று தேவனிடம் கேட்பது முறையல்ல என்பதையும். தேவன் சகலத்தையும் செய்ய வல்லவர், அதிகாரம் உடையவர், அவர் செய்ய நினைத்ததை யாராலும் தடை செய்ய முடியாது என்பதும் இந்த புத்தகத்தின் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளும் சத்தியமாகும்.

யோபுவின் வாழ்விலிருந்து நாம் முதலாவதாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவென்றால், யோபுவுக்கு வந்த உபத்திரவங்கள், துன்பங்களுக்கு காரணம் யோபுவுக்கு தெரியாது. ஆனால் ஆவியானவர் தேவனுக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையில் நடந்த உரையாடலை நமக்கு எழுதி வைத்துள்ளார். யோபுவோ அதை அறியவில்லை. தேவன் கடைசிவரை அதை அவருக்கு தெரிவிக்கவுமில்லை.

ஆனால், நமது ஒவ்வொரு துன்பங்களுக்கும் காரணத்தை எல்லா நேரங்களிலும் தேவன் நமக்கு தெரிவிப்பதில்லை. அதை அறிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியமும் நமக்கு இல்லை. தான் நீதிமானாயிருந்தும், தனக்கு வந்த துன்பங்களுக்கு காணம் என்ன என்று தெரியாதிருந்தும் தன் நாவினால் பதறி எந்த வார்த்தையையுயும் பேசி தேவனை தூஷியாமல் தன்னை காத்துக் கொண்டார் யோபு. இவரைப்போல நம் பாடுகளில் பொறுமையாய் இருக்க கற்றுக் கொள்வோம்.

இரண்டாவதாக, யோபுவின் நண்பர்கள் அவரை உண்மையாய நேசித்தவர்கள்தான். அவர்களுக்கிருந்த ஒரு குறை, தேவனைப் பற்றியும், அவரது வழிகளைப் பற்றியும் அவர்களுக்கிருந்த அறிவு குறைவே ஆகும். அக்குறைவின் நிமித்தமாக, யோபுவின் பாடுகளின் காரணம் அறியாதவர்களாய் யோபுவின் மேலேயே எல்லாக் குற்றத்தையும் சுமத்தி, அவரைக் காயப்படுத்தினார்கள். இதில் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய விஷயம், நம்மோடு இருக்கும் நண்பர்கள், விசுவாசிகள், உறவினர்கள் யாருக்காவது வியாதிகள். போராட்டங்கள் வரும்போது, இவர்; என்ன பாவம் செய்தாரோ, அதனால்தான் இதை அனுபவிக்கிறார் என்று நினைக்கவோ குற்றப்படுத்தவோ கூடாது.

ஒருமுறை நான் வியாதியாய் இருந்தபோது, என்னைப் பார்க்கவந்த நண்பர் ஒருவர், இவர் என்ன பாவம் செய்திருந்தாலும் சரி, அதை உணர்ந்து மனம் திரும்ப கிருபை செய்யும் என்று ஜெபித்தார். அதை கேட்டபோது நான் உள்ளம் உடைந்துப் போனேன். ஏற்கனவே வியாதியின் பிடியில் தவித்த எனக்கு அவருடைய ஜெபம் இன்னும் சோகத்தையும், தவிப்பையும் கொடுத்தது. அதே சமயம் இன்னொரு நண்பர் வந்து ஜெபித்தபோது, கர்த்தாவே நீதிமானுக்கு வரும் துன்பங்கள் அநேகமாயிருக்கும், ஆனால் கர்த்தர் அவைகள் எல்லாவற்றிலும் நின்று அவனை விடுவிப்பீர் என்று வசனம் சொல்கிறதே, இவருக்கு விடுதலையை தாரும், சுகத்தை தாரும், திரும்ப உமக்காக எழும்பி நிற்க கிருபை தாரும் என்று ஜெபித்தார். அந்த நேரத்தில் அந்த ஜெபம் எனக்கு மிகுந்த ஆறுதலைக் கொடுத்தது.

நான் நீதிமான் என்று சொல்ல வரவில்லை, ஆனால் துன்பத்திலும் பாடுகளின் மத்தியிலும் இருக்கிற ஒருவருக்கு அவருக்கு ஆறுதலை கொடுக்கும் வார்த்தைகளை பேசி, ஜெபிக்க வேண்டுமே தவிர யோபின் நண்பர்களைப் போல அவர்கள் மேல் குற்றத்தை சுமத்தி, புண்படுத்தக்கூடாது.

அந்த வியாதியோ, பாடுகளோ எதனால் வந்தது என்று தேவன் மாத்திரமே அறிவார். ஆகவே நாம் நம் வார்த்தைகளில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவர்களுடைய பாவத்தினிமித்தம் துன்பம் வந்திருந்தாலும் அவர்கள் தேவனோடு ஒப்புரவாகிக் கொள்ளட்டும். நாம் அவர்களை குற்றப்படுத்த வேதம் நம்மை அனுமதிக்கிறதில்லை.

பிரியமானவர்களே, சில நேரங்களில் நமது வாழ்வில் வரும் பாடுகளின் காரணத்தை நம்மால் புரிந்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. ஆனால் உலகத்திலே உங்களுக்கு உபத்திரவம் உண்டு, ஆனாலும் திடன் கொள்ளுங்கள், நான் உலகத்தை ஜெயித்தேன் என்று சொன்ன இயேசுகிறிஸ்து நம்மோடு இருக்கும்போது எந்த உபத்திரவத்தையும் நாம் துணிவோடு எதிர்க்கொள்ள முடியும். உலகத்தை ஜெயித்த நம் இயேசு நமக்கு விடுதலையை தருவார். பாடுகள் பிரயாசங்கள் எதினிமித்தம் தேவன் நமக்கு அனுமதித்திருந்தாலும், நாம் அவருக்கு உண்மையாக இருக்கும்போது, அவற்றினின்று நம்மை விடுவித்து காத்துக் கொள்ள அவர் உண்மையுள்ளவராக இருக்கிறார். ஆமென் அல்லேலூயா!

இயேசு சிலுவையிலே வெற்றி சிறந்தார்‬

உலக நியமனங்களில் தான் மரணம் என்பது தோல்வியின் அடையாளம்.. ஆனால் சிலுவை மரணத்தை பொறுத்த வரையில் அது தான், அடுத்த பல நூற்றாண்டுகளில் "அன்பின் அடையாளமாக" தொனித்து கொண்டு இருக்கிற "ஜெயத்தின்" அடையாளம்..

யூதனுக்காக அவர் சிலுவையில் பாடு படவில்லை, கிறிஸ்தவனுக்காக பாடு படவில்லை, ஒரு பணக்காரனை பிரதிநிதித்துவ படுத்த அவர் பாடு படவில்லை, ஏன் ஒரு மதத்தை உண்டாக்க கூட அவர் பாடு படவில்லை..
உலகம் யாரையெல்லாம் இந்த பூமியில் மனிதனாக கண்டதோ அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்காக்கவுமே பாடு பட்டார்..

அவர்கள் இப்போது திருச்சபையில் இறைவனை நோக்கி ஜெபம் செய்து கொண்டு இருப்பவர்களாக இருக்கலாம், அல்லது ஏதும் தெருவோரத்தில் நின்று சிகரட், கஞ்சா குடித்து கொண்டு இருப்பவர்களாகவும் இருக்கலாம்..
அவர்கள் இப்போது இயேசுவுவை போதித்து கொண்டு இருப்பவர்களாக இருக்கலாம், அல்லது கலாநிதி பட்டம் பெற்று பட்டணங்களிலே பகுத்தறிவு பேசிக்கொண்டும் திரியலாம்..

அவர்கள் இப்போது இறைவனை "துதி பாடி" கொண்டு இருப்பவர்களாக இருக்கலாம், அல்லது "இயேசுவே நீரல்லாம் இறைமகனா" என்று துப்பி கொண்டு இருப்பவர்களாகவும் இருக்கலாம்..
சொல்ல போனால் நீங்கள் யாரையெல்லாம் காண்கிறீர்களோ, அவர்களுக்காகவே தான் அவர் பாடு பட்டார்.. "அவர்கள் யாராக கூட இருக்கலாம்".

எல்லையில்லாத அன்பின் அடையாளமாகவே அவர் தன்னை ஜீவ பலியாக ஒப்பு கொடுத்து சிலுவையிலே வெற்றி சிறந்திட்டார்..
* இது தோல்வியின் நாள் கிடையாது நாம் அழுவதற்கு, இயேசு சாத்தானை ஜெயித்திட்ட நாள்..
* இது பலவீனத்தின் நாள் கிடையாது நாம்
இயேசு மீது பரிதாப படுவதற்கு, இயேசு சத்துருவின் தலையை நசுக்கி போட்ட நாள்..
* பாடுகளுக்காய் கலங்கியது போதும், அவர் உயிர்த்து 2000 வருடங்கள் ஆயிற்று.. அவரது ஜெயத்தை கொண்டாடுங்கள்.. காரணம் நமது ஹீரோ சாத்தானை ஜெயிதிட்ட நாளல்லவா??
* கவலை படுவதானால் ஒன்றுண்டு..

அவருடைய அன்பை அறியாதவர்கள் நிமித்தம் கவலை படுங்கள்.. அழுது கொள்ளுங்கள்.. 
'அவர் சிலுவையிலே வெற்றி சிறந்தார்‬.' (கொலோ 2:15)
ஆமென்

புதிதான கட்டளை

வேளை வந்தபோது, அவரும் அவருடனேக்கூடப் பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலரும் பந்தியிருந்தார்கள். அப்பொழுது அவர் அவர்களை நோககி: நான் பாடுபடுகிறதற்கு முன்னே உங்களுடனேகூட இந்த பஸ்காவைப் புசிக்க மிகவும் ஆசையாயிருந்தேன். தேவனுடைய ராஜ்யத்திலே இது நிறைவேறுமளவும் நான் இனி இதைப் புசிப்பதில்லையென்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்று சொல்லி.. -(லூக்கா 22:14-16) 

இந்த நாள் Maundy Thursday என்றழைக்கப்படுகிறது. இந்த நாளில்  இயேசுகிறிஸ்து கடைசி இராப்போஜனம் அனுசரித்ததை நினைவுகூறும்படியாக தங்கள் ஆலயங்களில் இராப்போஜனம் வைக்கிறார்கள். Maundy என்பதற்கு mandatum அதாவது command அல்லது கட்டளை என்பது பொருள். இயேசுகிறிஸ்து தாம் காட்டி கொடுக்கப்படுவதற்கு முன்பு 'நீங்கள் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்: நான் உங்களில் அன்பாயிருந்ததுபோல நீங்களும் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள் என்கிற புதிதான கட்டளையை உங்களுக்கு கொடுக்கிறேன்'  (யோவான்13:34)  என்று வியாழனன்று கொடுத்த கட்டளையை நினைவுகூரும்படி Mandatum என்பதை Maundy Thursday என்று கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்த கடைசி இராப்போஜனம் மேல் வீட்டறையில் நடைபெற்றது. இங்குதான் பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்கி வந்தார். இங்குதான் முதலாவது சபை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இந்த மேல் வீட்டறை மாற்கு என்னும் பேர் கொண்ட யோவானுடைய தாயாகிய மரியாள் வீடு என்று நம்பப்படுகிறது (அப்போஸ்தலர் 12:12). 'அங்கு கிறிஸ்து வஸ்திரங்களை கழற்றி வைத்து,  ஒரு சீலையை எடுத்து அரையிலே கட்டிக்கொண்டு சீஷருடைய கால்களை கழுவத்தொடங்கினார்' - (யோவான் 13:4-12).  இதை வெளிப்படுத்தும் வண்ணம், முன் காலங்களில் இங்கிலாந்து அரசர் 12 பேர்களின் கால்களை கழுவி,  அந்த பாதங்களை முத்தமிடுவாராம். (அவர்களுடைய கால்களை முதலாவது சுத்தம் செய்தபின்புதான் அரசர் கழுவுவார்) இப்போது அந்த பழக்கம் மாறி,  Maundy Money என்னும் நாட்டின் வயதான மக்களுக்கு பணத்தை கொடுக்கும் பழக்கம் இன்று வரை கையாளப்பட்டு வருகிறது.

இராப்போஜனத்தை முடித்த பின்,  அவர் கெத்சமெனே தோட்டத்திற்கு வருகிறார். அங்கு தமக்கு பிரியமான மூன்று சீஷர்களை கூட்டிக்கொண்டுபோய் வியாகுலப்படவும் வேதனைப்படவும் தொடங்கி,  சற்று தூரம் அப்புறமாக போய், தம் வேர்வை இரத்தமாக மாறும்வரை வியாகுலப்பட்டு ஜெபிக்கிறார். ஆனால் அவருடைய சீஷர்கள் தூக்க மயக்கத்தால் தூங்கிவிடுகிறார்கள். அவர் மூன்றாம்முறை ஜெபித்து வரும்போது, யூதாஸ் காரியோத் அவரை காட்டிக்கொடுத்து,  அவரை பிரதான ஆசாரியனாகிய அன்னாவின் அரண்மனைக்கு கொண்டு செல்கிறார்கள். பின்னர் அன்னா பிரதான ஆசாரியனாயிருந்த காய்பாவினிடத்திற்கு கட்டுண்டவராக இயேசுவை அனுப்புகிறான். அங்குதான் பேதுரு மூன்று முறை கர்த்தரை மறுதலிக்கிறான். அங்கிருந்து, தேசாதிபதியாகிய பிலாத்துவின் அரமனைக்கு அவர் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். அப்போது விடியற்காலமாயிருந்தது. (யோவான் 18:24-27).

இதை கிறிஸ்தவர்கள் கொண்டாட வேண்டுமா என்கிற கேள்விக்கு, அதை குறித்து வேதத்தில் எங்கும் எழுதப்படவில்லை என்றாலும், அவருடைய கடைசி இராப்போஜனத்தையும், அவர் நமக்காக பட்ட பாடுகளையும், அவருடைய தாழ்மையையும் நினைவு கூருவது நல்லது. என்றாலும், கர்த்தர் இல்லாதபடி அவர் செய்த காரியங்களை பேருக்காக,  அல்லது ஏதோ கடமைக்காக செய்வோம் என்றால், அவர் பட்ட பாடுகளை நினைவுகூறாதபடி,  மற்ற சடங்காச்சாரங்களை மாத்திரம் நாம் கைகொண்டால்,  அவற்றை செய்வதினால் அல்லது கொண்டாடுவதினால் எந்த பயனும் இல்லை என்பது மட்டும் நிச்சயம்! இதே நாளில் யூதர்கள் தங்கள் பஸ்கா பண்டிகையின் ஆயத்த நாளை கொண்டாடுகிறார்கள்.

காட்டி கொடுத்தான் முப்பது வெள்ளி
காசுக்காகவே கர்த்தர் இயேசுவை
கொலை செய்யவே கொண்டு போனாரே
இதை காணும் உள்ளம் தாங்குமோ
பாவிக்கு புகலிடம் இயேசு இரட்சகர்

பாரினில் பலியாக மாண்டாரே...

கீர்த்தனைக் கவிஞர் ஜான் பால்மர் (1812-1883)

பெத்தலையில் பிறந்தவரைப் போற்றித் துதி மனமே, ஓசன்னா பாடுவோம் ஏசுவின்தாசரே, இயேசுவேகிருபாசனப்பதியே, உன்றன் சுயமதியே நெறியென்றுகந்து சாயாதே... இந்த பாடல்களை அறிந்திராத கிறிஸ்தவர்கள் இலர் என்று சொல்லலாம். இந்த பாடல்களை இயற்றிய கன்னியாகுமரி மாவட்டக் கீர்த்தனைக் கவிஞர்களுள் முதன்மையானவரான ஜான் பால்மர்-ன் வாழ்க்கை வரலாறை உங்களோடு பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன்.

இவர் நாகர்கோவிலிலிருந்து பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள மயிலாடி என்னும் ஊரில் 1812ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15 ஆம் நாள் பிறந்தார். இவ்வூரில் தான் தென் திருவிதாங்கூரின் முதல் சீர்திருத்த ஆலயம் 1809 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இச்சபை குமரி மாவட்டம் மற்றும் தென்கேரளத் திருச்சபைகளுக்குத் தாய்ச்சபையாக விளங்குகிறது.

ஜான் பால்மரின் தந்தையார் ஞானப்பிரகாசம், தென்திருவிதாங்கூரின் முதல் கிறிஸ்தவரான மகாராசன் வேதமாணிக்கம் தேசிகரின் நெருங்கிய உறவினர். ஆனால் வேதமாணிக்கம் தேசிகரைப் போல் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர். வேதமாணிக்கம் தேசிகர் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் முதல் கிறிஸ்தவர் எனும் பெருமைக்குரியவர். இவருடைய அழைப்பின் பேரிலேயே தரங்கம்பாடியிலிருந்த ஜெர்மன் நாட்டு மிஷனெரி அருள்திரு. ரிங்கல்தௌபே மயிலாடிக்கு வந்து திருப்பணியாற்றினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வேதமாணிக்கம் தேசிகரின் மரபில் வந்த பலரும் மிக உயர்வான நிலையை அடைந்ததுடன் இறைப்பணியுடன் கிறிஸ்தவ இலக்கியப் பணிகளும் செய்துள்ளனர். இவர்களுள் ஜான் பால்மர், தேவவரம் முன்ஷியார், அருள்திரு. சி.மாசிலாமணி ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். வேதமாணிக்கம் தேசிகர் கிறிஸ்தவ சமயத்தைத் தழுவியதால் அவரை வெறுத்த ஞானப்பிரகாசம் ஆத்திரமடைந்து வேதமாணிக்கம் தேசிகரைச் சாபமிட்டு அவருக்கு எட்டு நாட்களுக்குள் நல்லதொரு பாடம் கற்பிப்பதாகக் கூறினார்.

எட்டு நாட்களுக்குப் பின்பும் தனது சாபம் மகாராசன் வேதமாணிக்கம் தேசிகரை நெருங்காததால் ஆத்திரம் அடைந்த ஞானப்பிரகாசம் முப்பது நாட்களுக்குள்ளாக வேதமாணிக்கம் இவ்வுலகில் உயிருடன் இருக்கமாட்டார் என மீண்டும் சாபமிட்டார். முப்பது நாட்கள் கழிந்த பின்னரும் எதுவும் நடை பெறவில்லை. வேதமாணிக்கம் தேசிகரின் பின்னிலைமையானது முன்னிலைமையைக் காட்டிலும் ஆன்மீக உற்சாகத்துடன் சிறப்பாகவே அமைந்தது. எனவே, தம் தோல்வியை ஞானப்பிரகாசம் ஒப்புக்கொண்டார். மகாராசன் வேதமாணிக்கம் தேசிகரின் தெய்வமே உண்மையான தெய்வம் என்பதை உணர்ந்து இயேசு கிறிஸ்துவைத் தம் சொந்த மீட்பராக ஏற்றுக் கொண்டார். ஞானப்பிரகாசத்திற்குப் பால்மர் எனவும், அவரது மகனுக்கு ஜான் பால்மர் எனவும் அருள்திரு. ரிங்கல்தௌபேயால் திருமுழுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஜான் பால்மரின் தந்தையார் மிஷன் வயல்களுக்கு மேற்பார்வையாளராகப் பணிபுரிந்தார். இன்றும் இவரது குடும்பத்தினர் அனைவரும் தங்கள் பெயருடன் பால்மர் என்னும் பெயரை இணைத்துள்ளனர்.


கல்வி:
தமிழிலக்கியத்தில் தேர்ச்சி பெறத் தமிழ்ப் பண்டிதர் திருவம்பலத் திண்ணமுத்தம் பிள்ளையிடம் ஆரம்பக் கல்வியும் தொடர்ந்து நாகர்கோவில் இறையியல் பள்ளியில் திருமறைக் கல்வியும் பயின்றார். தமிழ், ஆங்கிலம்,மலையாளம், வடமொழி மற்றும் கிரேக்க மொழி ஆகிய பாடங்கள் அங்கு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டன. ஜான் பால்மர் இறையியலில் அதிக நாட்டம் கொண்டு விளங்கியதால் அவர் தந்தை உயர் கல்விக்காகச் சென்னைக்கும் பின்னர் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த வேதசாஸ்திரக் கல்லூரிக்கும் அனுப்பி வைத்தார். உயர் கல்வியை முடித்து மயிலாடிக்குத் திரும்பிய ஜான் பால்மரை மிஷனெரி அருள்திரு. மால்ட் தமக்கு எழுத்தராக நியமித்தார். தொடர்ந்து நாகர்கோவிலில் புதிதாக நிறுவப்பட்ட அச்சுக்கூடத்தின் பணிகளைக் கவனிக்கும் பொறுப்பாளராகவும் நியமனம் செய்யப்பட்டார்.


ஆரம்பகாலப் பணி:
ஜான் பால்மர் 1830 ஆம் ஆண்டு ஜூலை ஐந்தாம் நாள் பேரின்பம் அம்மாளை வாழ்க்கைத் துணைவியாக்கினார். இத்தம்பதியர்க்கு இரண்டு ஆண் பிள்ளைகள் பிறந்தனர். நாகர்கோவிலில் மிஷனெரியாகப் பணி செய்து வந்த அருள்திரு.மால்ட்டுக்கு ஊழியத்தில் துணை செய்யும் பொருட்டு அருள்திரு.ஆடிஸ் அனுப்பப்பட்டபோது அவருக்குத் தமிழ் கற்றுக் கொடுக்கும் பணியில் அமர்த்தப்பட்டார். பின்னர் அருள்திரு.ஆடிஸ் அவர்களுடன் கோயம்புத்தூர் பகுதியில் நற்செய்தி ஊழியத்தை செய்து, ஓராண்டு நற்செய்தி ஊழியத்திற்குப் பின் குடும்பத்துடன் நாகர்கோவிலுக்குத் திரும்பினார். 1845 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 21 ஆம் நாள் இலண்டன் மிஷன் சங்கத்தின்50ஆவது ஆண்டு விழா மயிலாடியில் நடைபெற்றது. அச்சிறப்புத் திருநாளில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் ஊழியம் செய்வதற்காகக் "கெம்பீர சத்தம்" என்னும் குழு அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் ஜான் பால்மரும் உறுப்பினராய் இருந்தார். அக்குழுவின் முயற்சியினால் நாகர்கோவில் சேகரத்தின் வடபாகத்திலுள்ள புளிக்குடி,காட்டுப்புதூர்,ஞாலம், அரசன்குழி, தாழக்குடி என்னும் கிராமங்களில் சபைகள் நிறுவப்பட்டன. ஜான் பால்மர் கவிபாடுவதுடன் புதிய சபைகளை நிறுவி ஊழியமும் செய்து வந்தார்.


நற்செய்தி ஊழியம்:
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இந்தியா முழுவதிலும் குறிப்பாகத் தென்திருவிதாங்கூர் பகுதியில் சாதிக்கொடுமை தலைவிரித்தாடியது. இதன் காரணமாக ஒடுக்கப்பட்ட, உரிமை மறுக்கப்பட்ட மக்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர்ந்தனர். உயர்சாதிக்காரர்கள் என்று தங்களைக் கூறிக் கொண்டிருந்தவர்கள், ஏழை மக்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தில் சேர்வதைப் பேரிழப்பாகக் கருதினர். இச்சூழலில், நாகர்கோவிலிலுள்ள கிருஷ்ணன் கோவில் என்னுமிடத்திற்கு நற்செய்தியைச் சொல்ல ஜான் பால்மர் சென்றார். உயர்சாதி எனத் தங்களைத் தாங்களே சொல்லிக் கொண்ட இந்துக்கள் அப்பகுதியில் அதிகமாக வாழ்ந்து வந்தனர். விக்கிரகங்கள் யாவும் கல், பித்தளை என்று ஜான் பால்மர் சொல்வதைக் கேட்ட அங்குள்ள பூசாரிக்குக் கோபம் ஏற்பட்டு இருவருக்கும் வாக்குவாதம் உண்டாயிற்று. எங்கள் தெய்வங்கள் உண்மையானவை என்பதை அறிந்து கொள்வாய் எனச் சூளுரைத்துச் சபித்தார். ஜான் பால்மர் பூசாரியின் சவாலை ஏற்றுக் கொண்டு வீடு திரும்பினார். பூசாரியின் கூற்றுப்படியே அன்றிரவு பேய் ஒன்று பயங்கரத் தோற்றத்துடன் ஜான் பால்மர் முன் தோன்றி "எங்கள் தெய்வங்களைப் பழித்தவன் நீ தானே" என்று அவரது கழுத்தில் தன் பத்து விரல்களையும் பதித்துக் கொல்ல முயன்றது. கவிஞர் உடனே பத்துக் கற்பனைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சொல்ல, ஒரு கற்பனைக்கொரு விரலாக பேயின் விரல்கள் அகன்றதாம்.


கீர்த்தனைகள் பாடிய விதம்:
கீர்த்தனைகளை இயற்றுவதிலும், இராகங்களைக் கற்றுக் கொள்வதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட ஜான் பால்மர் பக்திப் பரவசம் ஊட்டும் பாடல்களால் இறைவனை மகிமைப்படுத்தி வந்தார். திருவனந்தபுரத்திலுள்ள பத்மநாப சுவாமி கோவிலில் அதிகாலை நடக்கும் வழிபாட்டின்போது நாதசுர இசை ஒலிக்கும். அக்காலத்தில் சாதிக் கட்டுப்பாடும் மதவைராக்கியமும் உச்சகட்டத்தில் இருந்தன. ஜான்பால்மர் அக்கால இந்துமத ஆலய ஒழுங்குமுறையின்படி இந்துக் கோவிலுக்குள் செல்ல அனுமதிக்கப்படாத குலத்தைச் சார்ந்தவர். கீர்த்தனைகளை இயற்ற இராகம் மிகவும் இன்றியமையாதது. இராகங்களைக் கற்றுக் கொள்ள அதிகாலை வேளையில் தன் தலையைத் துணியால் மறைத்துக் கொண்டு கோயிலினுட் சென்று, பல புதிய இராகங்களைக் கற்று வந்து அதன் அடிப்படையில் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய கீர்த்தனைகளை இயற்றுவது இவரது வழக்கம். தம் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது இறைமகன் இயேசு கிறிஸ்துவின் புகழ்பாட புதிய இராகங்களைக் கற்றுவந்த ஜான்பால்மரின் துணிச்சல் பாராட்டுக்குரியது.

ஜான் பால்மரின் மறைவு:
இத்தகைய இனிய படைப்புகளைக் கிறிஸ்தவத் தமிழ் உலகிற்குப் படைத்துத் தந்த ஜான் பால்மரின் முன்னோர்கள்பக்தி வைராக்கியம் மிகுந்த இந்துக்களாய் வாழ்ந்தவர்கள். சோதிடம்,மருத்துவம், இலக்கியம் போன்ற கலைகளில்ஆழ்ந்த அறிவும் ஈடுபாடும் உடையவர்கள். இவர்கள் தொன்மை வாய்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயத்தைச்சேர்ந்தவர்கள். பல தலைமுறைகளுக்கு முன்னரே காவிரி பாயும் தஞ்சை பகுதியிலிருந்து திருநெல்வேலிமாவட்டத்திலுள்ளவல்ல நாட்டுப் பகுதியில் சென்று குடியேறியவர்கள். பின்னர் அங்கிருந்து நாஞ்சில் நாட்டுப்பகுதியான மயிலாடிக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். வைதீக இந்துக் குடும்பத்தில் பிறந்த ஜான் பால்மரை மகத்துவம்மிக்கக் கீர்த்தனைக் கவிஞராக மாற்றியது மயிலாடி மண்.. எளிய இனியகிறிஸ்தவக் கீர்த்தனைகளை எழுதிக்கொண்டும், கர்த்தரின் புகழ் பாடிக் கொண்டும் இருந்த கவிஞர் 1883 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் திங்கள் 2 ஆம் நாள்தன்னுடைய 71 ஆவது வயதில் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

நன்றி
-மயிலாடி சி.எஸ்.ஐ. ஆலயம்
-விசுவாசத்தில் வாழ்க்கை ஊழியங்கள்
 
Copyright © 2014. CEYLON CHRISTIAN (TAMIL) - All Rights Reserved
Christian Rankings